Twigs | “Hide” & “Ache”

Υπάρχουν κάποιες ιδιαίτερες στιγμές που η μουσική αποτελεί την καλύτερη συντροφιά. Και κατά ένα μυστήριο τρόπο καταφέρνει να σε χαλαρώσει, να σε ανεβάσει, να σε εκπλήξει, να σε ενθουσιάσει...

Όπως με την περίπτωση της Twigs και της σκοτεινής electro μουσική της.

Είναι ελάχιστα αυτά που γνωρίζουμε για τη νεαρή αγγλίδα, προφανώς η ίδια έχει επιλέξει να απλώσει ένα πέπλο μυστηρίου γύρω από το πρόσωπό της. Αυτό όμως που μπορούμε να πούμε με σιγουριά είναι ότι τα δυο κομμάτια της ("Hide" και "Ache") που κυκλοφόρησαν πρόσφατα είναι εξαιρετικά δείγματα σύγχρονης ηλεκτρονικής μουσικής.

Η φωνή της είναι ιδιαίτερη (με φανερές  r'n'b αναφορές) ενώ ο ήχος της συνδυάζει με αρμονία πολλά διαφορετικά ακούσματα. Την εύθραυστη pop της Grimes, την ατμόσφαιρα των The Weeknd, την σκοτεινή trip hop των Portishead.

Τα videos που συνοδεύουν τα δυο τραγούδια είναι περίεργα (με σχεδόν προκλητικό τρόπο) αλλά ενδιαφέροντα και συμβάλλουν καταλυτικά στο hype που "χτίζεται" γύρω από την Twigs.

http://twigstwigs.tumblr.com/

IF YOU OWN THE RIGHTS TO ANY OF THE MATERIAL POSTED HERE AND WOULD LIKE IT REMOVED, EMAIL ME AND I WILL TAKE IT DOWN.

BLACK DRUMMER, ARE HERE....TO STAY | an exclusive interview with Toby Marriott

Very soon the whole world will be talking about this band!

Black Drummer is the name of the new band (formed from the ashes of The Strays) of Toby Marriott (son of Steve Marriott from Small Faces) and of Dimitris Koutsiouris. They just released their first  EP  produced by Grammy award winning Nashville producer Dave Cobb and mixed by Vance Powell (Kings Of Leon,Jack White, Dead Weather).

Their style is a boisterous mix of texured dance & swaggering rock and roll.

The London based four piece band are performing a very special debut appearance that will kick start a small fast and furious tour in the UK.

A few days after their very first performance we had the chance to talk to Toby Marriott and learn a few more things about Black Drummer!

SSWL: HOW IS YOUR TOUR GOING SO FAR? WHAT ARE PEOPLE`S REACTION TO YOUR LIVE? 

T.M.: Last night it was our first show, it went really well and people seemed to be into it. 

HOW WOULD YOU DESCRIBE THE MUSICAL STYLE OF BLACK DRUMMER? 

Dark and diverse, we try to explore many aspects of rock. The ep also has a western song, and a blues piece, something we haven't tried in the past.

WHAT NEW BANDS HAVE YOU BEEN LISTENING LATELY THAT YOU FIND THEIR MUSIC FRESH AND INSPIRING?

Kasabian, the kills, band of skulls , alabama shakes, jack white (solo)

DO YOU SEE BLACK DRUMMER AS A NATURAL PROGRESSION OF THE STRAYS OR AS SOMETHING COMPLETELY DIFFERENT, A NEW BEGINNING? 

Something completely different, we feel the sound of bd is more geared for england.

HOW DID THE COLLABORATION WITH DAVE COBB AND VANCE POWELL CAME ABOUT? YOU MUST BE QUITE PSYCHED THAT THEY PRODUCED YOUR FIRST EP. 

Dave has worked with Vance on several projects, most recently rival sons.were very psyched about working with both of them

HOW WAS THE EXPERIENCE OF WORKING WITH THEM AND TO HAVE THE CHANCE TO RECORD YOUR EP AT TOWN LIKE NASHVILLE WHICH HAS SUCH A STRONG MUSICAL TRADITION? 

It gave the songs a darker edge, we plan to finish the album there.

WHATS YOUR HOPES AND EXPECTATION FROM THIS FIRST RELEASE? 

We have big expectations for this band, as we have for any ventures we have worked on.the rest well just have to leave in the hands of fate.

WHAT ARE YOUR PLANS FOR THE NEAR FUTURE, ANY MORE GIGS? DO YOU HAVE ANY MUSIC VIDEOS OR ANY MORE RECORDINGS COMING UP?

We plan to finish up our uk dates and head back to the studio to finish the album, no videos as of yet, but ones in the works.

WHEN ARE WE GONNA HAVE THE CHANCE TO SEE YOU IN ATHENS?

We hope to play there soon, possibly after we finish the album, of course you'll be the first to know.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

New EP Available Now
http://itunes.apple.com/gb/artist/black-drummer/id543888722

Wanna listen to the tunes..?
http://soundcloud.com/blackdrummer

Jane Doe | All The Poets Are Dead

Ο “προβοκατόρικος” τίτλος μας τράβηξε αμέσως την προσοχή, δημιουργώντας παράλληλα μεγάλες προσδοκίες για το περιεχόμενο. Προσδοκίες που ευτυχώς επαληθεύθηκαν από τις πρώτες κιόλας νότες.  Σύγχρονο εναλλακτικό rock ύφος και ιδιαίτεροι στίχοι σε μια σύνθεση που βγάζει πρωτόγνορη ένταση.

Ομολογώ ότι αυτή ήταν η πρώτη μας γνωριμία με τη μπάντα των Jane Doe, αν και υπάρχουν σαν σχήμα από το 2007. Δημιουργήθηκαν και εδρεύουν στη Θεσσαλονίκη και έχουν ήδη στο ενεργητικό τους ένα άλμπουμ (Heaven For Dogs, 2008) κι ένα EP (Stories About Waves, 2011). Έχουν πραγματοποιήσει συναυλίες σε Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Λάρισα, Σέρρες, Κατερίνη ενώ έχουν μοιραστεί την σκηνή με πολλές αγαπημένες μπάντες όπως Rosebleed, Aleph, FILM, Scab Level, Infidelity, Μωρά στη Φωτιά, Accra Minoa, Decomposer, Playground, 22 Puppies, Fall in Parts, In A Testube, Fuzzy Nerds, Coin.

Ο ήχος τους είναι rock, αλλά όχι με την κλασσική έννοια του όρου. Είναι σύγχρονος και ποιο κοντά στο μουσικό ύφος των Radiohead και των Muse παρά σε αυτό των Led Zeppelin και των άλλων κλασσικών συγκροτημάτων.

Μεγάλο ρόλο στα τραγούδια τους παίζουν οι στίχοι οι οποίοι συμμετέχουν ενεργά στο concept και συνήθως προκύπτουν από ιδέες που πραγματεύονται γνωστά λογοτεχνικά έργα (όπως παραδέχονται οι ίδιοι).

Αυτό τον καιρό τα παιδια τελειώνουν τις ηχογραφήσεις για τον καινούριο τους δίσκο. Θα ονομάζεται "The Enormous Head of King Splendid" και μέσα από αυτόν έχει ξεχωρίσει ήδη το “All The Poets Are Dead”.

IF YOU OWN THE RIGHTS TO ANY OF THE MATERIAL POSTED HERE AND WOULD LIKE IT REMOVED, EMAIL ME AND I WILL TAKE IT DOWN.

Chelsea Light Moving | Burroughs

Αλήθεια, έχετε σκεφτεί ποτέ πως θα ακουγόταν μια μπάντα που θα ήταν αφιερωμένη στο έργο του συγγραφέα William S. Burroughs?

Όσοι από εμάς έχουμε διαβάσει κάποιο από τα βιβλία του (Naked Lunch, Soft Machine, The Ticket That Exploded…) σίγουρα μπορούμε να δημιουργήσουμε στο μυαλό μας χαρακτηριστικές εικόνες και να τις εμπλουτίσουμε με μουσικές ανάλογα με τα συναισθήματα και την ατμόσφαιρα που μας δημιουργεί η γραφή του.

Μια ανάλογη σκέψη είχε “ριζώσει” στο μυαλό του Thurston Moore (Sonic Youth) χρόνια πίσω, στα μακρινά 90s. Αποφάσισε λοιπόν ότι ήρθε η στιγμή να εκφράσει μουσικά την επίδραση που είχε ο Burroughs στη ζωή του, δημιουργώντας μια μπάντα που θα παίζει αυτό που ο ίδιος εμπνεύστηκε ως “Burroughs Rock”.

Chelsea Light Moving είναι το όνομα που επέλεξε και μαζί του σε αυτό το “σονέτο αμφεταμίνης” έιναι οι Keith Wood (gtr), Samara Lubelski (bass) και John Moloney (drums).

Αυτή την στιγμή πραγματοποιούν περιοδεία στη Β. Αμερική ενώ πολύ σύντομα θα κυκλοφορήσει, μέσω της Matador, η πρώτη τους δισκογραφική δουλειά.

Ένα πρώτο δείγμα από το άλμπουμ είναι το κομμάτι “Burroughs” (τι άλλο?) που είναι επηρεασμένο από τις τελευταίες λέξεις του μεγάλου συγγραφέα. Στην παραγωγή βρίσκεται ο Justin Pizzoferrato, ο ήχος είναι τραχύς, “βρώμικος”, γεμάτος παραμόρφωση και μας γυρίζει πολλά χρόνια πίσω στο ακατέργαστο grunge των Mudhoney. 

Stella | Keep Me Naked EP

photo by Takis Spyropoulos

Λίγες μέρες πριν, παρουσιάσαμε εδώ στο SSWL το υπέροχο "detox", ένα τραγούδι που έχει κερδίσει ήδη μια θέση στο (δικό μας) soundtrack για το φετινό καλοκαίρι.

Αφορμή για να επιστρέψουμε τόσο σύντομα στην Stella, στάθηκε η κυκλοφορία του πρώτου της προσωπικού EP.

Έχει τίτλο “Keep Me Naked”, περιλαμβάνει 3 κομμάτια τα οποία έχει γράψει εξ ολοκλήρου η ίδια ενώ την παραγωγή υπογράφει ο Sillyboy.

Ηχητικά κινείται στο, γνώριμο πια, ηλεκτρονικό ύφος του “detox” ενώ τη διαφορά κάνουν τόσο τα πολύ όμορφα φωνητικά της Stella όσο και η εξαιρετική προφορά της στην χρήση της Αγγλικής γλώσσας.

Μπορείτε να αποκτήσετε το “Keep Me Naked EP” με μια απλή επίσκεψη στην σελίδα της στο soundcloud.

David Byrne and St. Vincent | Love This Giant

Photo by Andreas Laszlo Konrath

Είναι πάντα συναρπαστικές οι συνεργασίες μεταξύ καλλιτεχνών που θεωρητικά έχουν ελάχιστες ομοιότητες και πολύ διαφορετικά σημεία αναφοράς.

Μια τέτοια συνεργασία έχει ξεκινήσει τα τελευταία δύο χρόνια μεταξύ του David Byrne, “θρυλικού” τραγουδιστή των Talking Heads, και της νεαρής τραγουδοποιού Annie Clarke (ποιο γνωστή ως St. Vincent) και παίρνει “σάρκα και οστά” στις 11 Σεπτεμβρίου με την κυκλοφορία του δίσκου “Love This Giant”.

Θα περιλαμβάνει 12 κομμάτια, τα οποία έχουν γράψει μαζί και στα οποία μοιράζονται τα φωνητικά.
Παράλληλα, θα ξεκινήσουν συναυλίες στη Β. Αμερική όπου θα παρουσιάσουν ζωντανά το άλμπουμ αλλά και δικές τους αγαπημένες συνθέσεις.

Παρακάτω, μπορούμε να πάρουμε μια πρώτη γεύση από το “Love This Giant” με το εναρκτήριο κομμάτι “Who”. Για καλή μας τύχη για λίγες μέρες θα είναι ελεύθερο για “κατέβασμα”.

Coexist | νέο άλμπουμ από τους The xx

Έχουν περάσει σχεδόν 3 χρόνια από τότε που η μπάντα από το Λονδίνο κυκλοφόρησε το καταπληκτικό ντεμπούτο “The xx”. Στο διάστημα αυτό κατάφεραν να κερδίσουν μια θέση στα καλύτερα άλμπουμ του 2009 στα περισσότερα μουσικά έντυπα, ένα βραβείο Mercury και πολλές άλλες διακρίσεις.

Πραγματοποίησαν περιοδείες σε ολόκληρο τον κόσμο και πήραν μέρος στα μεγαλύτερα μουσικά festival.

Παράλληλα, κομμάτια από το δίσκο τους χρησιμοποιήθηκαν ως μουσική επένδυση σε τηλεοπτικές σειρές, show με μοντέλα, χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, διαφημιστικά, επιδείξεις μόδας, ακόμα και σε τηλεοπτική κάλυψη των Αγγλικών εκλογών! Όχι και άσχημα για ένα πρωτοεμφανιζόμενο συγκρότημα με τόσο ιδιαίτερο ήχο.

Η επιτυχία αυτή (και τα χρήματα που τους απέφερε) τους βοήθησε να δημιουργήσουν το δικό τους στούντιο, στο οποίο έγραψαν και ηχογράφησαν τα τραγούδια για τη δεύτερη δισκογραφική τους απόπειρα. Το πολυαναμενόμενο νέο άλμπουμ θα έχει τίτλο “Coexist” και θα κυκλοφορήσει στις 11 Σεπτεμβρίου. 

Σε ανύποπτο χρόνο ο Jamie Smith είχε δηλώσει ότι θα υπάρχουν πολλές επιρροές από χορευτική μουσική και από τη γενικότερη club αισθητική και ατμόσφαιρα. Μένει να το δούμε στην πράξη αυτό.

Ήδη στις ζωντανές εμφανίσεις τους έχουν παρουσιάσει τουλάχιστον 5 νέα κομμάτια, μεγαλώνοντας έτσι την προσμονή μας. Αυτό που μας έχει από τώρα κλέψει την καρδιά είναι το πρώτο από αυτά, που θα έχει τίτλο “As I Am” ή “Devotion”. Πραγματικά υπέροχο. 

IF YOU OWN THE RIGHTS TO ANY OF THE MATERIAL POSTED HERE AND WOULD LIKE IT REMOVED, EMAIL ME AND I WILL TAKE IT DOWN.

Stella | detox

Σε μια από τις τελευταίες μας περιπλανήσεις στα ηχητικά συννεφάκια του Soundcloud, ανακαλύψαμε ένα πολύ όμορφο ηλεκτρονικό κομμάτι που μας έκανε να ξεχάσουμε (έστω για λίγο) το πρώτο άλμπουμ της Polica.

Έχει τίτλο “detox” και φέρει την υπογραφή της Stella (Στέλλα Χρονοπούλου), την οποία γνωρίσαμε από την συνεργασία της με τους Expert Medicine, αλλά και από το project των Fever Kids. 
Tην παραγωγή έχει επιμεληθεί ο  Sillyboy και ο ήχος έχει κάτι από την ατμόσφαιρα της Italians Do It Better (Chromatics, Desire,…) σε μια ποιο pop εκδοχή. Φαντάζει ιδανικό soundtrack για βραδινές περιπλανήσεις, με το αυτοκίνητο, στο κέντρο της πόλης!

SAD SONGS WE LOVE | Vol. One

Το ...sad songs we love συμπλήρωσε ένα χρόνο παρουσίας στα μουσικά δρώμενα της πόλης και το γιορτάζει με την σύνθεση μιας ιδιαίτερης συλλογής τραγουδιών.
14 συγκροτήματα και καλλιτέχνες της εγχώριας σκηνής, που έδωσαν ζωή στην προσπάθεια αυτή, συμμετέχουν με ένα κομμάτι τους και με τη διαφορετικότητα τους περιγράφουν με τον καλύτερο τρόπο την αισθητική του blog.

SAD SONGS WE LOVE | Vol. One by Sadsongswelove on Mixcloud

My Drunken Haze

Οι My Drunken Haze είναι το μουσικό όχημα του κυρίου Spir Frelini (aka Σπύρος Φριλίγος) μέσω του οποίου ζει και εκφράζει την αγάπη του για την την psychedelic pop, την garage rock και τη retro αισθητική. Στην αρχή ήταν μόνος του, έγραφε τη μουσική και τραγουδούσε. Η γνωριμία του όμως με την Σοφία ήταν καταλυτική ώστε να πάρει μορφή αυτό που πάντα είχε στο μυαλό του. Βρήκε τη μούσα του και τους επόμενους μήνες έγραψε μια σειρά από συναισθηματικά φορτισμένα τραγούδια, ιδανικά για την ακατέργαστη αλλά χαρισματική φωνή της Σοφίας. Ήταν μια πολύ δημιουργική περίοδος για τη μπάντα και τα τραγούδια τους είχαν αρχίσει να γνωρίζουν την ανταπόκριση ενός ευρύτερου κοινού καθώς και όλο και περισσότερων ανθρώπων του χώρου.

Η αποχώρηση της Σοφίας “φρέναρε” κάπως αυτή την πορεία.

Ακόμα όμως και μέσα από τις δυσκολίες, ο Σπύρος συνέχισε να γράφει μουσική και να ζει το ταξίδι του. Στο πρόσωπο της Ειρήνης Φαναριώτη βρήκε μια κοπέλα που αγάπησε αμέσως τα τραγούδια των My Drunken Haze, ικανή να μεταδώσει στο κοινό τα συναισθήματα που αυτά κρύβουν. Οι δυο τους μαζί με τον Harry Cane αποτελούν τη τωρινή σύνθεση της μπάντας, σε μια περίοδο περίεργη αλλά συνάμα πολύ καλή.

I Saw 43 Sunsets

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από την πρώτη μας γνωριμία με το συγκρότημα των i saw 43 sunsets. Μεσολάβησε η ζωντανή τους εμφάνιση στο Rainbow Rock Bar (έστω κι αν εξαιτίας της Μαμάς Πατρίδας ήταν μόνο τα δύο από τα πέντε μέλη) που ενίσχυσε κι άλλο την πρώτη καλή εντύπωση που μας είχαν αφήσει τα τραγούδια στην σελίδα τους. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι τα παιδιά έχουν στα χέρια τους τα αντίτυπα από το πρώτο ομότιτλο EP τους.

Το προσεγμένο artwork του Στράτου Π. μας προδιαθέτει θετικά από την αρχή, ενώ το εναρκτήριο “first winter” με τις ακουστικές κιθάρες, τη φυσαρμόνικα και την εθιστική μελωδία μας βάζει για τα καλά στον κόσμο του i saw 43 sunsets.

Ακολουθούν τα ηλεκτρισμένα “some empty thoughts” και “half breathing” και το σκοτεινό “everything” που μας ταξιδεύει στα ερημικά τοπία του Mark Lanegan. Το cd κλείνει με τον καλύτερο τρόπο το ακουστικό “daylight”.

Mια πραγματικά πολύ καλή δουλειά που σηματοδοτεί την αρχή του ταξιδιού για το συγκρότημα.

Minor Project

“Κάπου στα μέσα του 2010 και με αφορμή την παρουσίαση δίσκου των B-sidesμαζεύτηκαν οι τέσσερις τους για να παρουσιάσουν την ακυκλοφόρητη δουλειά του Στάθη. Λίγους μήνες μετά , ηχογραφούν τα κομμάτια που θα αποτελέσουν τον κορμό της επερχόμενης πρώτης κυκλοφορίας τους, σε συνεργασία με τον Διονύση Μπάστα στο NoiseBox studio.
Με την αρχή του νέου έτους (23/1/2011) η μπάντα δίνει την πρώτη της συναυλία ως “Minor Project” πλέον, στο αγαπημένο τους Six D.O.G.S  , το οποίο στη συνέχεια αποτέλεσε την βασικότερη συναυλιακή τους εστία. Ακολούθησε μια σειρά συναυλιών σε Αθήνα, Πάτρα, Χαλκίδα, Καστοριά και άλλες πόλεις της επαρχίας.
Λίγο αργότερα, τον Μάιο, ο παραγωγός του Μελωδία 99,2 Χρήστος Παπαμιχάλης κυκλοφόρει τη συλλογή Lost.Not.Found  από την EMI ,στην οποία συμπεριλαμβάνει το ακυκλοφόρητο μέχρι τότε “Great”.
Η πιο σημαντική ίσως εξέλιξη της μέχρι τώρα πορείας της μπάντας είναι η ένταξή της στην οικογένεια της Αντέλμα και η απόφαση συνεργασίας με το Στάθη Δρογώση για την κυκλοφορία του πρώτου ολοκληρωμένου άλμπουμ των Minor”.

Carte Postale

Το σημερινό βροχερό πρωινό μας επιφύλασσε δυο ευχάριστες εκπλήξεις. Τη ζωντανή μετάδοση από το YouTube της καταπληκτικής εμφάνισης των Arcade Fire στη μεγάλη σκηνή του Coachella και το "Κυκλάμινο" των Carte Postale. Ένα υπέροχο δείγμα indiepop μουσικής, γλυκό και νοσταλγικό όπως μια καρτ ποστάλ από ένα αγαπημένο πρόσωπο που έχεις καιρό να δεις.

Ακούμε και τα υπόλοιπα κομμάτια στην σελίδα τους στο Myspace και μας φαίνονται περισσότερο ταιριαστά με το γκρίζο της ημέρας. Με βασικό συστατικό το πιάνο δημιουργούν συνθέσεις που σε ταξιδεύουν, με τον ίδιο τρόπο που το κάνουν με τις μουσικές τους ο Yann Tiersen, ο Rene Aubry, οι Mum και οι Sigur ros.

Το περιγράφουν όμως καλύτερα οι ίδιοι.

“Πριν από λίγο καιρό(2009) ένα αγόρι (undo_an) ήρθε από έναν άλλο κόσμο σε αυτόν εδώ τον πλανήτη με σκοπό να ακούσει, να δει και να μυρίσει τις διάφορες ομορφιές του κόσμου μας. Σε αυτόν εδώ τον κόσμο γνώρισε κάποιους καταπληκτικούς ανθρώπους (Fillis,Ilias,Sakis) που θέλησαν να γίνουν οι ξεναγοί του στο ταξίδι αυτό. Όλοι μαζί στην συνέχεια προσπάθησαν να φτιάξουν όμορφα μουσικά κομμάτια με μοναδική κληρονομιά τα μουσικά και παιδικά αντικείμενα τους (piano,toy piano, synth, guitar ,concertina, melodica, glockenspiel, electric chord organ,drums,bass). Καμιά φορά ζητούν βοήθεια από τον Gavril(cello), Dimitris(trumpet) και φυσικά την GlorieCarton(vocals) που τους χαρίζει την υπέροχη φωνή της. Κάπως έτσι ξεκίνησε αυτή η όμορφη μουσική βόλτα σε αυτόν τον περίεργο κόσμο…”

Gautier

Με τέτοιο όνομα σίγουρα τραβάει την προσοχή.
Ο Gautier με ρίζες αναμενόμενες από την Γαλλία και έπειτα από ένα μεγάλο κύκλο με σπουδές στα οικονομικά σε Αγγλία και Γαλλία και μετέπειτα εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα ως στέλεχος πολυεθνικής, αποφάσισε να κάνει την μεγάλη στροφή και να πάρει το μεγάλο ρίσκο ακολουθώντας αυτό που τον εκφράζει περισσότερο, να ακολουθήσει το όνειρό του δηλαδή, την μουσική.

Με την προτροπή φίλων αποφάσισε να μοιραστεί την μουσική του με το κοινό μέσω live εμφανίσεων και μέσω των κοινωνικών δικτύων. Η ανταπόκριση επιτυχής παρόλο το ιδιαίτερο και προσωπικό ύφος. Το πρώτο live ήταν μπροστά από 800 ανθρώπους για το άνοιγμα του Jose Gonzalez στο Gagarin. Ακολούθησαν εμφανίσεις σε γνωστά στέκια της Αθήνας (Κ44, Nueva Trova, Afterdark κλπ.). Τελευταίο project του Gautier είναι τα “Τραγούδια για την Αθήνα” όπου επιχειρεί να μεταφράσει σε μουσική τα ερεθίσματα που λαμβάνει από την ίδια του την πόλη. Η ανάγκη του να μιλήσει για την Αθήνα, την πόλη του, τον οδήγησε με όχημα τον ελληνικό στίχο αυτή τη φορά, να γράψει νέα τραγούδια που εμπνέονται από αυτήν.

Nalyssa Green

Ακούγοντας τα τραγούδια του Barock σου έρχονται στο μυαλό κάποιες αγάπες από τα παλιά. Η εύθραυστη Hope Sandoval, η εσωστρεφής Polly Jean Harvey, η γλυκιά Cat Power. 

Το θέρεμιν, τα πλήκτρα και το ακορντεόν δημιουργούν ονειρική ατμόσφαιρα και η κιθάρα προσθέτει μελωδία αλλά και ένταση όπου χρειάζεται.

Η Nalyssa δεν έχει σπουδάσει μουσική. Τραγουδάει όμως και έχει παίξει όλα τα όργανα στο δίσκο. Πάνω απ’όλα όμως γράφει τραγούδια.

Πρόσφατα, με τη μπάντα της, «άνοιξαν» την συναυλία των Film στο Gagarin. «Μ’ενδιαφέρει η πρόκληση εμβύθισης μέσα από πολυμεσικό περφορμινγκ βασισμένο στη στυγνή ειλικρίνεια» γράφει η ίδια στην ιστοσελίδα της.

Yuri's Accident

Ο Yuri Gagarin, ο γνωστός σοβιετικός πιλότος και κοσμοναύτης, ήταν ο πρώτος άνθρωπος που κατάφερε να ταξιδέψει στο διάστημα αφού πρώτα έβαλε το σκάφος του σε τροχιά γύρω από τη Γη. Σε μια τραγική ειρωνεία της τύχης όμως έχασε τη ζωή του πιλοτάροντας ένα εκπαιδευτικό MIG 15 που συνετρίβει στο έδαφος.

Αυτή η ειρωνεία κρύβεται πίσω από το όνομα της τετραμελής indie rock μπάντας από την Αθήνα.

Οι Yuri's Accident  σχηματίστηκαν το Δεκέμβρη του 2009 από τους Θάνο Τσουμπρή (κιθάρα- φωνητικά), Στάθη Δογάνη (φλάουτο- φωνητικά), Ειρήνη Βικεντίου (τύμπανα) και Ντίνο Λαυρεντάκη (μπάσο). Η μουσική τους έχει επιρροές τόσο από post punk συγκροτήματα (ειδικά στο rhythm section) όσο και από ποιο κλασικές pop-rock φόρμες. Αυτό όμως που κάνει ποιο ιδιαίτερο τον ήχο τους είναι η χρήση του φλάουτου που προσδίδει μια διαφορετική μελωδικότητα σε κάθε του ξέσπασμα!

Το “No Correlation” αποτελεί το δεύτερο δημιουργικό ταξίδι του συγκροτήματος, στην αναζήτηση ενός πιο ώριμου, rough disco ηχητικού χαρακτήρα. Η παραγωγή  πραγματοποιήθηκε στη Sonic Playground απο τον Νίκο Τριανταφύλλου και τον Ηρακλή Βλαχάκη. Με αρωγούς τις χορευτικές ρυθμικές βάσεις του rhythm section, το βρώμικο μινιμαλισμό στα κιθαριστικά hooks και τη ζωγραφική σχεδόν συνθετική ικανότητα του Θάνου Τσουμπρή, το νέο Ε.Ρ. του κουαρτέτου ξεδιπλώνει τρεις μοναδικές ιστορίες, από το σκοτεινό Longbridge του Jonathan Coe, ως τους ιδρωμένους εφιάλτες για την πολυπόθητη συσχέτιση πραγματικότητας και φιλοδοξίας.

Vinyl Suicide

Η συμπαθέστατη τραγουδίστρια αναρωτιέται αμήχανα στο μικρόφωνο “Δεν έχει πολύ ησυχία εδώ?” και σχεδόν ψιθυρίζει. Είμαστε λίγοι στον συναυλιακό χώρο του 6 dogs και νοιώθουμε εξίσου αμήχανα καθώς γνωρίζουμε πως έχει δίκιο. Κάπως έτσι ξεκίνησε το βράδυ της Τετάρτης η συναυλία των Vinyl Suicide.

Καθώς όμως περνούσε η ώρα ο κόσμος αυξήθηκε (σε βάρος της εκνευριστικής ησυχίας) και τα παιδιά έδειχναν πραγματικά να το διασκεδάζουν. Το ίδιο κι εμείς, καθώς ακούγονται διαδοχικά τα hits του συγκροτήματος, με το προσωπικά αγαπημένο 6.40am (On Lycabettus) να κλέβει την παράσταση.

Το συγκεκριμένο τραγούδι στάθηκε εξαρχής η αφορμή για να γνωρίσουμε τους Vinyl Suicide, όταν μια φίλη το “ανέβασε’ στην σελίδα γνωστού social network. Είναι μια τετραμελής μπάντα, με βάση την Αθήνα, που δημιουργεί μουσική συνθέτοντας το ιδανικό soundtrack για μια καθημερινότητα που οι ίδιοι προτιμούν να βιώνουν. Ο ήχος τους κάποιες στιγμές ακολουθεί παραδοσιακές rock φόρμες και κάποιες άλλες αγγίζει την σύγχρονη εναλλακτική μουσική, έχοντας σαν βάση πάντα την ηλεκτρική κιθάρα. Αυτό φαίνεται και από τις επιρροές που καταγράφουν στην σελίδα τους στο Myspace. The Smiths, Mogwai, Velvet Underground, Bob Dylan, Portishead, Six by Seven, Interpol,The Beatles,PJ Harvey, Elliott Smith, Moby, Metric, Pavement, Talking Heads, the XX, Red Hot Chili Peppers, Radiohead.

A Victim Of Society

Ακούγοντας για πρώτη φορά το “You’re Gonna Hate Me” είσαι σίγουρος ότι πρόκειται για το Next Big Thing συγκρότημα από το Brooklyn που μόλις κυκλοφόρησε το πρώτο του EP και είναι πρώτο θέμα σε όλα τα indie μουσικά έντυπα. Σκέφτεσαι “βρώμικες» βραδιές σε σκοτεινό γεμάτο καπνό bar ή ασπρόμαυρα film noir και χωρίς να το καταλάβεις σου έρχονται στο μυαλό εικόνες και ήχοι από τους “ήρωες” μιας άλλης εποχής. Velvet Underground, Suicide, Jesus and Mary Chain, Fall,…

Κι όμως, αυτό το βρώμικο γεμάτο ενέργεια rock’n’roll προέρχεται από μια Αθηναϊκή μπάντα, τους A Victim Of Society. Ο Βαγγέλης και ο Φώτης αξιοποίησαν τις επιρροές τους και σε συνδυασμό με την παρόρμηση της στιγμής στο στούντιο έγραψαν μια σειρά από τραγούδια που σου “καρφώνονται” με τη μία στο μυαλό. Μάλιστα τα ηχογράφησαν πρώτα σε κασέτα θέλοντας με ένα τόσο ιδιαίτερο (και σχεδόν ξεχασμένο) μέσο να τραβήξουν τη προσοχή μας.

Highlight για τη μπάντα η ζωντανή τους εμφάνιση στο Bios ως support στους Dirty Beaches.

Lefthanded Society

Οι Lefthanded Society είναι μια νέα μπάντα από την Αθήνα. Είναι μαζί από το 2010 και όπως πολύ χαρακτηριστικά περιγράφουν οι ίδιοι, όλα ξεκίνησαν όταν μια ομάδα καθημερινών, εργαζόμενων ατόμων βρέθηκαν για να τα πιουν! Λίγες ώρες (και πολλά ποτά) μετά αποφάσιζαν να δημιουργήσουν το συγκρότημα. Δυο αδέρφια, παλιοί συμμαθητές, συντοπίτες και μια τραγουδίστρια που εμφανίσθηκε από το πουθενά για να αποδείξει ότι η τέχνη είναι συνδυασμός κλασσικών αξιών, ψυχής και σκληρής δουλειάς.

Οι επιρροές τους ποικίλουν. Από 60’s garage & soul στο εναλλακτικό rock των 90’s και από το punk & hardcore στην Brit pop και στις indie μουσικές της εποχής. Το αποτέλεσμα προκύπτει από εικόνες και γεγονότα της ζωής τους, από αναμνήσεις, από την ανάγκη τους να χάνονται μέσα στα συναισθήματα, από τις κοινωνικοπολιτικές τους ιδέες και πεποιθήσεις.

Και το αποτέλεσμα είναι το νέο rock’n’roll της Lefthanded Society.

George Nikas

Ο Γιώργος Νίκας είναι γνωστός στο ελληνικό κοινό ως τραγουδιστής και συνθέτης στην αγαπημένη indie μπάντα των Zebra Tracks. Μαζί, μας έχουν χαρίσει το εξαιρετικό ντεμπούτο άλμπουμ “A Family Picture From...” (2009 Sonic Playground), το single “Isabelle Creeps/Bicycles” (2011 Self-released) καθώς και μια σειρά από πολύ δυνατά live.

Ενδιάμεσα, τo 2010, ηχογράφησε και κυκλοφόρησε την πρώτη του προσωπική δισκογραφική δουλειά με τίτλο “How to Live in Open Spaces”. Σε αυτήν φάνηκαν ποιο έντονα οι επιρροές του από την αμερικάνικη indie folk σκηνή και ειδικότερα από καλλιτέχνες όπως ο Ben Harper ή ο Ryan Adams. Το αποτέλεσμα ήταν μια συλλογή τραγουδιών γεμάτα από κιθαριστικές μελωδίες, συναισθηματικούς στίχους και μια δόση νοσταλγίας.

Έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος από την συγκεκριμένη κυκλοφορία και ο ταλαντούχος τραγουδοποιός παρουσίασε σήμερα ένα νέο κομμάτι. Έχει τίτλο “Bitter Taste”, είναι ένα αργό ηλεκτρισμένο blues κομμάτι και το συνοδεύει το πολύ ωραίο video του Στάθη Μουρδουκούτα. 

2L8

Την Παρασκευή το βράδυ, καθώς κατηφορίζαμε για το Αν, είχα ένα όνομα στο μυαλό μου, Electric Litany. Κάθε ζωντανή τους εμφάνιση είναι μια ξεχωριστή εμπειρία. Έτσι εξελίχθηκε και αυτή. Κάπου εδώ όμως τελειώνει η αναφορά μας στο έτσι κι αλλιώς αγαπημένο σχήμα. Κι αυτό γιατί νοιώθω την υποχρέωση να γράψω για τους 2L8.

Ομολογώ ότι δε μου ήταν γνώριμη η δουλειά τους, για να είμαι ειλικρινής δε τους ήξερα ούτε κατ’ όνομα. 

Το σκηνικό που στηνόταν στο Αν θύμιζε θεατρική παράσταση. Τα κουστούμια, το μακιγιάζ κλόουν, τα διαφορετικά μουσικά όργανα, οι κινήσεις των μουσικών. Είχαν πλέον όλη την προσοχή μου και αυτό που ακολούθησε ήταν πέρα κάθε προσδοκίας. Ένα εκρηκτικό live όπου το post punk συναντούσε το avant-garde και τα έντονα κιθαριστικά ξεσπάσματα διαδέχονταν τις μελωδίες που δημιουργούσαν τα έγχορδα και το “απόκοσμο” theremin. Μα πάνω απ’ όλα ήταν η παρουσία του K. theClown που σε καθήλωνε. Το πάθος του, η θεατρικότητα των κινήσεων, ο τρόπος που άλλαζε τα φωνητικά του ακόμα και μέσα στο ίδιο τραγούδι, η ευγένεια της φωνής του όταν ευχαριστούσε το κοινό.

Ο K. the Clown είναι και ο εμπνευστής αυτής της προσπάθειας. Μια κολεκτίβα μουσικών, ηθοποιών, σκηνογράφων, σχεδιαστών, κινηματογραφιστών που προσπαθούν να ζωντανέψουν τα όνειρα τους μέσα από τη μουσική και τη τέχνη. Ο ίδιος (στο μανιφέστο του) εξηγεί ότι σκοπός τους δεν είναι η επιτυχία, ούτε να εισχωρήσουν στο διεφθαρμένο σύστημα που θα τους αποφέρει καλές κριτικές, διασημότητα και χρήματα. Με βάση τις αξίες της ισότητας, της αλληλεγγύης και της συντροφικότητας ενδιαφέρονται για την επικοινωνία, την σκέψη, τον διάλογο. Και φυσικά για τη Mουσική. Διανέμουν τους δίσκους τους δωρεάν από την ιστοσελίδα τους.“Music is and must be Free! Enough with the tyranny of the industry already that made us hollow and sad!"

Εξάλλου αυτό που τους δίνει τη δύναμη να συνεχίζουν είναι οι συναυλίες, η αγάπη του κόσμου, η αναγνώριση της προσπάθειας τους! Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι μετά από κάθε ζωντανή τους εμφάνιση κερδίζουν νέους υποστηρικτές (όπως κέρδισαν εμάς μετά το live στο Αν).

JOIN THE RESISTANCE, FALL IN LOVE!

Lydia Plain

Η εγχώρια αγγλόφωνη εναλλακτική σκηνή, τα τελευταία χρόνια, έχει αναδείξει πολύ αξιόλογες γυναίκες τραγουδοποιούς, όπως η Monika, η Kat (Tango With Lions), η Nalyssa Green, η Violet Louise…με την συνοδεία άλλοτε κιθάρας κι άλλοτε πιάνου (ή ακόμα και θέρεμιν) και με όπλο την ιδιαίτερη φωνή τους μας έχουν παρουσιάσει πολύ όμορφες δισκογραφικές δουλειές και υπέροχα τραγούδια.

Σε αυτή την ξεχωριστή λίστα έρχεται να προστεθεί το όνομα της Lydia Plain.

Με κλασσική μουσική παιδεία στο πιάνο (ξεκίνησε από τα έξι της να μελετά), χρειάστηκε η κουβέντα ενός φίλου για να αποφασίσει πως αυτό που θέλει να κάνει στη ζωή της είναι να συνθέτει, να παίζει και να ερμηνεύει τα δικά της τραγούδια. Με την προσδοκία πως αυτά θα καταφέρουν να αγγίξουν πολλές ψυχές ακόμα.

Ακούγοντας το “trust” θυμήθηκα την πρώτη φορά που άκουσα την Tori Amos στο “Little Earthquakes” ή το “Samson” της Regina Spektor και τα έντονα συναισθήματα που ένιωσα. Ένα τραγούδι με το πιάνο να αποτελεί την παλέτα με την οποία η καλλιτέχνης δημιουργεί το έργο της. Στο ίδιο ύφος και οι υπόλοιπες συνθέσεις που μπορούμε να ακούσουμε στην σελίδα της στο myspace, με την εκπληκτική διασκευή στο “Bring You My Love” της PJ Harvey να ξεχωρίζει.

“feeling a cold breeze... "winter is coming" for real…” γράφει…και θα την εμπιστευτούμε. Εξάλλου η μουσική της φαντάζει ιδανική παρέα για τις χειμωνιάτικες βραδιές μας.   

Panos Panakos

Ο Πάνος Πανάκος είναι ένας νέος συνθέτης με ιδιαίτερη αγάπη για τα soundtracks. Έχει γεννηθεί στην Αθήνα το 1986 και έχει κλασσική παιδεία στο πιάνο, την αρμονία και την ενορχήστρωση. Τα τελευταία χρόνια σπουδάζει σύνθεση κάνοντας παράλληλα τα πρώτα του βήματα στο χώρο.

Σε αυτά περιλαμβάνεται η μουσική επένδυση για τη νέα ταινία μικρού μήκους του σημαντικού Τούρκου σκηνοθέτη Bahadir Karasu, με τίτλο “Cold (Soğuk)”.

Ο τρόπος που δουλεύει ο Karasu αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο την σπουδαιότητα της συμμετοχής του Πανάκου στο project αυτό. Ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης πρώτα επιλέγει τη μουσική και στην συνέχεια με αυτή ως soundtrack γράφει το σενάριο για τη ταινία. Πιστεύει ότι η Μουσική και η Ερμηνεία είναι οι σημαντικότεροι παράγοντες στο χώρο του cinema.

Στις συνθέσεις του Πανάκου, πέρα από την αδιαμφισβήτητη ικανότητα, διακρίνεις αμέσως το συναίσθημα που αναβλύζει μέσα από τη μελωδία. Η μουσική του σε βοηθά να δημιουργήσεις εικόνες και σου προκαλεί μια γλυκιά μελαγχολία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το κομμάτι “A Dreamer’s Journey”. 

Keyser Söze, το νέο videoclip για το single “Friday”

photo by Matteo David Johnson

Το όνομα τους παραπέμπει στην καταπληκτική ταινία του Bryan Singer “The Usual Suspects” με το ανατρεπτικό φινάλε.

 “The greatest trick the devil ever pulled, was convincing the world he didn't exist. And then like that... he's gone”

Η μουσική τους είναι κιθαριστική alternative rock όπως μας την σύστησαν πίσω στα 90s οι Pavement και οι Pixies (με μια ποιο σύγχρονη προσέγγιση βέβαια).

Πρόσφατα κυκλοφόρησαν το πρώτο τους επίσημο videoclip για το single “Friday”, ένα τραγούδι που θα μπορούσε άνετα να παίζει στις δημοφιλέστερες indie ιστοσελίδες πλάι σε μπάντες όπως οι Yuck και οι Cage The Elephant.

Keaton always said, "I don't believe in God, but I'm afraid of him. Well I believe in God, and the only thing that scares me is Keyser Soze"

http://soundcloud.com/keyser-s-ze-band
http://www.jumpingfish.gr/KeyserSoze
http://www.myspace.com/keysersoze_
http://www.youtube.com/user/KeyserSozeband
http://www.reverbnation.com/keysersozeband

IF YOU OWN THE RIGHTS TO ANY OF THE MATERIAL POSTED HERE AND WOULD LIKE IT REMOVED, EMAIL ME AND I WILL TAKE IT DOWN.

Vancouver, soul hollow

Είναι μια τετραμελής μπάντα από την Αθήνα, το όνομα τους μας θυμίζει την αγαπημένη πόλη (λίγο πάνω από το Seattle), μας τους σύστησαν οι 2L8 και παίζουν δυνατή post-punk/indie rock μουσική.

Υποδεχόμαστε τους Vancouver.

The {Sunrise} Issue

Clams Casino - I'm God 

James Blake - The Wilhelm Scream

Hannah Cohen - The Crying Game | Active Child Remix

Jamie XX – Far Nearer

Jamie Woon – Shoulda

Kwik Fiks – I Love You

Lianne La Havas - Lost and Found | Ernest Gonzales Remix

oOoOO – NoWayBack  |  Feat. Butterclock

Shlohmo - Rained The Whole Time  |   Nicolas Jaar Remix

The Weeknd - Wicked Games

Frank Ocean - Novacane

Nicolas Jaar - And I Say  |  ft. Scout LaRue and Will Epstein

Stateless – Bloodstream  |  Royce Wood Junior 2004 Slipmix 

The XX – Shelter  |  Beat Culture Remix

Azari & III - Into The Night  |  Nicolas Jaar Remix

Purity Ring – Obedear

Florence And The Machine - Shake it Out  |  The Weeknd Remix

Active Child – Hanging On

Grouper - Heavy Water/I'd Rather Be Sleeping

Birdy – Shelter  |  Owsey Remix

IF YOU OWN THE RIGHTS TO ANY OF THE MATERIAL POSTED HERE AND WOULD LIKE IT REMOVED, EMAIL ME AND I WILL TAKE IT DOWN.

The {Sunrise} Issue by Sadsongswelove on Mixcloud